Ingenieur Sergei Korolyov

In navolging van de NASA wist de Sovjet Unie ook te imponeren met een fake en fictie ruimtevaart

Sergei Pavlovich Korolyov(1907-1966) was een geleerde uit de voormalige Sovjet Unie. Hij was  de tegenhanger van de Duitse Wernher von Braun, die NASA directeur werd.

Er is een museum in de stad Zhitomir(Oekraine) die de naam van Sergei Korolyov draagt. Dit museum heb ik twee keer bezocht persoonlijk.

Korolyov leidde het Spoetnik-project en was vanaf eind jaren vijftig tot aan zijn dood in 1966 hoofdingenieur voor het raket- en ruimteprogramma van de Sovjet-Unie.

Hieronder hoe Wikipedia het beschrijft.

Jeugd en studie

Koroljov groeide op in Oekraïne in de roerige tijden van de opstanden tegen tsaar Nicolaas II. In de jaren 20 studeerde hij luchtvaarttechniek aan het Polytechnisch Instituut te Kiev -- een vrij nieuw vakgebied, daar het vliegtuig net twee jaar ouder was dan hij. Zijn fascinatie lag echter niet bij het vliegen door de lucht, maar bij het vliegen boven de lucht: in navolging van Konstantin Tsiolkovski lag zijn hart bij de sterren.

Raketonderzoek en gevangenschap onder Stalin

Na zijn studie ging Koroljov begin jaren 1930 aan het werk bij de Gruppa Isutcheniya Reaktivnovo Dvisheniya (GIRD, Groep voor Onderzoek naar Reactieve Beweging) die onderzoek deed naar raketten en ruimtevaart. Deze groep ging na twee jaar over in het RNII (Wetenschappelijk reactieaandrijvingsonderzoeksinstituut), een onderzoeksgroep onder militair toezicht; het leger begon het nut van raketten in te zien. Deze groep heeft echter nooit een werkende raket geproduceerd: tijdens Stalins Grote Zuivering werden alle leden van de groep geïnterneerd. De periode 1938-1940 bracht Koroljov in gevangenschap door, grotendeels in een goudmijn in Kolyma in Siberië. Zijn redding kwam toen oorlog met nazi-Duitsland onafwendbaar leek en Stalin het nut van aeronautische ingenieurs begon in te zien. Koroljov werd tewerkgesteld in een sjarasjka, een strafkamp voor wetenschappers, samen met medegevangene Sergej Toepolev.

'Hoofdontwerper' voor ballistische raketten.

Na de oorlog werd Koroljov vrijgelaten en aangesteld als hoofdwerktuigbouwkundige ("Hoofdontwerper") van een groep die aan het werk ging aan de R-11, een Russische ballistische raket. Voordat dit werk af was, kreeg Koroljov op 1 april 1953 echter toestemming om te gaan werken aan de R-7, de (geplande) eerste intercontinentale raket. Hiervoor werd Koroljov een onderzoeksfaciliteit ter beschikking gesteld nabij Moskou, die later Sterrenstad werd genoemd. Koroljovs praktische en pragmatische aanpak van zaken was er daar de reden van dat Sterrenstad in zo korte tijd zoveel succes boekte. Koroljovs reputatie was toen al legendarisch als grofgebekt maar gerespecteerd managementgenie.

Spoetnik

Begin 1957 kondigde de Verenigde Staten aan van plan te zijn een kunstmaan in een baan om de Aarde te brengen, naar het idee van Arthur C. Clarke. Onmiddellijk gegrepen door de mogelijkheden stelde Koroljov voor om de Amerikanen te snel af te zijn. Zijn R-7 kreeg opeens een heel ander doel dan oorlogswerktuig: op 4 oktober 1957 bracht de R-7 de Russische sonde Spoetnik in een baan om de Aarde, voor de Amerikaanse lancering. Hiermee was de ruimtewedloop geboren.

Zowel Korolyov als von Braun waren geleerden die raket motoren ontwikkelde. Er is geen ruimtevaart, dus waren ze ingezet in een mega leugen.